Αυτοί που πήραν τα βουνά - Επεισόδιο 1ο [τηλεοπτική εκπομπή]

Ἄν ἀξίζει νά τό κάνεις, ἀξίζει νά τό κάνεις φτωχικά ἀρχικά

Εἶναι ἡ μέθοδος τοῦ J. Salatin ἡ ἐλπιδοφόρος μαντατοφόρος περιστερά τῆς ‘’μετακατακλυσμιαίας’’ γεωργοκτηνοτροφίας;

«Ἄν ἀξίζει νά τό κάνεις, ἀξίζει νά τό κάνεις φτωχικά ἀρχικά»

«If it’s worth doing, it’s worth doing poorly first», Joel Salatin

Ο Joel Salatin εἶναι ἕνας ‘’φιλόσοφος’’ ἀμερικανός γεωργοκτηνοτρόφος (farmer) πού σάν νά ἔχει ἀναλάβει τό ἔργο τῆς ὑπεράσπισης τῆς βεβιασμένης μέν ὑπό τοῦ ἐξαγριωμένου – ὡς μή ὤφειλε- κατ’ εἰκόνα Θεοῦ ποιηθέντος ἀνθρώπου, δημιουργηθείσης δέ ‘’καλῶς’’ ὑπό τῆς ἀνεξιχνιάστου Σοφίας τοῦ Θεοῦ, πού εἶναι σάν νά γράφει τό ‘’ἔπος’’ τῆς ἐπανάστασης τῆς κατακρεουργηθείσης κτηνοτροφίας καί γεωργίας ἀπέναντι στήν ἐκβιομηχανισμένη, ἐξαντλητική καί ἀδιέξοδη, ἀπρόσωπη, ἀπάνθρωπη – πολλές φορές – καί ἀνέραστη κατάχρηση τοῦ ἅπαξ δημιουργηθέντος, λίαν καλῶς πλασθέντος καί κατά πάντα ἐν Σοφία κτισθέντος ὄμορφου κόσμου τοῦ Θεοῦ.

Ἀντλεῖ ἀπό τήν ἀμερικάνικη ἱστορία διαβάζοντας τά κείμενα προσεχτικά καί ἐξερευνητικά. Μαθαίνει ἀπό τό θησαυρό τῆς Βίβλου διαβάζοντας μέ πίστη καί εὐδιαθεσία ἄν καί ὡς προτεστάντης ὑστερεῖται τῆς ἁγιοπνευματικῆς ἑρμηνείας καί Παραδόσεως. Παρ’ ὅλα αὐτά ἀποδεικνύεται πιστότερος πολλῶν ὀρθοδόξων ἀφοῦ δέν ἀκροβατεῖ φιλοσοφικῶς σέ δῆθεν ἑρμηνεῖες εἰκονολογικού χαρακτήρα ἱστορικῶν, κατά πάντα, γεγονότων. Συμβαίνει – κατά θαυμαστή Θεία Πρόνοια – νά ἔχει σπουδάσει Ἀγγλική Φιλολογία τήν ὁποία χρησιμοποιεῖ μέ ἐκπληκτική ἱκανότητα στό νά θεωρητικοποιήσει καί ὑποστασιοποιήσει τήν ἐν τοῖς πράγμασι καί πράξεσι ἐπιτυχία του, καθώς ἐπίσης καί στή μεταλαμπάδευση τόσο τῶν ἐφαρμοσμένων γνώσεων τοῦ ὅσο καί τοῦ ἀκόρεστου ζήλου του στούς νέους, ἀτίθασα ὁραματιζομένους καί ἀκατάβλητους ὑποψήφιους γεωργοκτηνοτρόφους, τούς ‘’θεραπευτές τῆς γῆς’’, ὅπως ἀρέσκεται νά τούς ἀποκαλεῖ! Τολμάει νά ἀκούει καί νά ὑπακούει τή φωνή τοῦ Θεοῦ μέσα του, τή συνείδησή του, πού τοῦ ἐπιτάσσει νά μή ὑποτάσσεται μέ τίς ἐπιβλητέες ἀλλά παράφρονες προσταγές τῆς σύγχρονης θεσμικῆς ἀγροτοκτηνοτροφικῆς κοινότητος καί ἔτσι, γιά παράδειγμα, ὅταν στίς ἀρχές τῆς δεκαετίας τοῦ 1980 οἱ θεσμοί προσκαλοῦσαν τούς ἀμερικανούς ἀγροτοκτηνοτρόφους σέ μεγάλα γεύματα γιά νά τούς παρουσιάσουν τήν τότε σύγχρονη καί ἐσαεί ‘’φαεινή’’ πρόταση τῆς «ἐπιστήμης» περί κρεατοτροφῶν σέ φυτοφάγα ζῶα (!) ἐκεῖνος ἀποστασιοποιήθηκε εὐθέως καί ἀμέσως, ἀπαρνούμενος νά συμμετάσχει σέ αὐτό πού ἡ πολύ ἁπλή λογική λέει ὅτι εἶναι διαστρέβλωση τοῦ φυσιολογικοῦ προσποριζόμενος ἔτσι τό προσωνύμιο lunatic (τρελός)! Μετά ἀπό 20 χρόνια, βέβαια, φάνηκε περίτρανα ποιές ἀγελάδες ἦταν τρελές καί ποιοί ἄνθρωποι ἦταν lunatics.

Ο Joel Salatin ἐργαζόμενος μέ ἐλπίδα, πίστη καί ἀγάπη πρός τή γῆ καί τόν Δημιουργό αὐτῆς, κατάφερε τό κομμάτι γῆς πού εἶχαν ἀγοράσει οἱ γονεῖς τοῦ τό 1962 στή Shanendoah Valley στή Virginia τῶν Η.Π.Α. καί τό ὁποῖο συνέβαινε ὡς τό φθηνότερο τῆς περιοχῆς νά εἶναι καί τό φτωχότερο ἐδαφολογικά – ὁ πατέρας τοῦ στήριζε τούς πασσάλους σέ κυβάκια τσιμέντου λόγω τῆς ἀνεπαρκοῦς ποσότητος χώματος στό ἔδαφος! – νά τό κάνει νά παράγει τόση βοσκή, ὥστε μετά ἀπό  50 χρόνια ἐφαρμογῆς τῆς μεθόδου του, κατάφερε στό ἀγρόκτημα τοῦ χωρίς νά ἔχει σπείρει ἕνα σπόρο καί χωρίς νά ἔχει οὐδέποτε χρησιμοποιήσει λίπασμα ὄχι μόνο νά ξεπεράσει τόν μέσο ὄρο παραγωγῆς βοσκῆς – βιομάζας δηλαδή αὐτό πού μένει ὅταν πάρεις τό χόρτο ἑνός ἔτους, τό ἀποξηράνεις καί τό ζυγίσεις ἀλλά καί νά τήν τετραπλασιάσει! Μέ νούμερα, ἡ μέση παραγωγή βιομάζας στήν εὐρύτερη γειτονική του περιοχή εἶναι 2500 pounds/acre (1134 kg/4στρεμ.) ἀνά ἔτος, ἐνῶ ἡ δική του παραγωγή εἶναι 10000 pounds/acre(4536 Kg/4στρεμ.) ἀνά ἔτος.

Ποιά εἶναι ὅμως τά χαρακτηριστικά πού κάνουν αὐτή τήν καινοτόμο καί πετυχημένη δράση τοῦ Salatin ὄχι μόνο νά ξεχωρίζει ἀλλά νά δίνει λύσεις στά προβλήματα τῆς σύγχρονης γεωργίας, κτηνοτροφίας, οἰκολογίας, οἰκονομίας καί κατ’ ἐπέκταση κοινωνιολογίας; Λαμβανομένης ὑπ’ ὄψιν τῆς ἔκτασης τῆς πολυσχιδοῦς δράσης τοῦ μόνο στιγμιοτυπικᾶ θά μπορέσουμε ἐδῶ νά παρουσιάσουμε τήν προσπάθειά του. Ἔτσι: δέν καλλιεργεῖ ἐτήσια φυτά γιά ζωοτροφές (καλαμπόκι, στάρι, βρώμη, σόγια, κουκί κ.λ.π.) μέ ἀποτέλεσμα νά μή δεσμεύεται ἀπό τόν τύπο τοῦ ἐδάφους (πεδινό, ἐπίπεδο, πλούσιο χῶμα κ.λ.π.) καί τό μικροκλίμα τῆς περιοχῆς, νά μή χρειάζεται μεγάλα, ἐξειδικευμένα καί ἀκριβά στήν ἀγορά, συντήρηση καί κίνηση τούς μηχανήματα (μεγάλα τρακτέρ, θεριζοαλωνιστικές μηχανές κ.λπ.), δέν κτίζει σιλό καί ἄλλες μόνιμες, πολυδάπανες καί φορολογούμενες (ΕΝΦΙΑ!) κατασκευές πού ἔχουν κοστολόγια τέτοια πού δέν ἀποσβένονται καί δέν ἐπιτρέπουν νέους ἀνθρώπους νά ἀξιωθοῦν νά γίνουν «θεραπευτές τῆς γῆς»! Ἐννοεῖται, βέβαια, ὅτι δέν εἶναι κατά τῆς τεχνολογίας – χρησιμοποιεῖ λ.χ. δύο μικρά τρακτέρ τύπου Kubota – ἁπλῶς, ἀντί νά δουλεύει αὐτός γιά τά μηχανήματα, δουλεύουν αὐτά γι’ αὐτόν! Ἐπίσης, δέν χρησιμοποιεῖ λιπάσματα πού ἔχουν κόστος ἀγορᾶς, κόστος μεταφορᾶς μέ μεγάλο περιβαλλοντικό στίγμα τόσο κατά τήν  παραγωγή ὅσο καί κατά τή μεταφορά τους καί προκαλοῦν ναρκωτικό ἐθισμό (drugaddiction) στό ἔδαφος ὅπως τά φάρμακα στόν ἀνθρώπινο ὀργανισμό.

...η συνέχεια ΕΔΩ

Το έθιμο της Βαρβάρας, η ιστορία και η συνταγή

Η συνταγή της Βαρβάρας Υλικά Μισό κιλό σιτάρι, 2.5 λίτρα ζεστό νερό, 1 κούπα ζάχαρη, 4 κουταλιές αλεύρι καβουρντισμένο ή νισεστέ, 200 ... 

...η συνέχεια ΕΔΩ

ΞΥΛΟΣΟΜΠΑ "ΠΥΡΑΥΛΟΣ" [πατέντα]

«Ένας σπόρος για την αλλαγή»: Μια ταινία του Αλέξανδρου Οικονομίδη

Το ντοκιμαντέρ «A Seed for Change» (Ένας σπόρος για την αλλαγή»), ένα προσωπικό οδοιπορικό, μια ατομική προσπάθεια του σκηνοθέτη Αλέξανδρου Οικονομίδη να προστατέψει το δικαίωμα κάθε ανθρώπου να επιλέγει ελεύθερα την τροφή του, δωρεάν, σε περίοδο οικονομικής κρίσης προβάλλεται, σήμερα στις 17:45 στον Κινηματογράφο «Τριανόν» (Κοδριγκτώνος 21 και Πατησίων) με ελεύθερη είσοδο.

Το 75λεπτο ελληνικό ντοκιμαντέρ, που γυρίστηκε και μονταρίστηκε σταδιακά μέσα σε περίοδο 7 χρόνων...

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ....

Η γενιά που γκρέμισε την Ελλάδα ...χτίζοντας...

Η κυρία γύρω στα 60, γνωστή μου.

Πιάσαμε κουβέντα και λόγο στο λόγο, φθάσαμε να συζητάμε για όσα έχουν πει οι γέροντες της Ορθοδοξίας. Της εξήγησα ότι αυτό που ζούμε το έχει αναφέρει με μεγάλη λεπτομέρεια ο γέροντας Παΐισιος και της εκτύπωσα το σχετικό απόσπασμα από το blog - «ανατρίχιασα!» μου είπε... Όντως, σοκαρίστηκε! Όταν δε, της έδειξα και τι λένε οι γέροντες και άγιοί μας, για την συνέχεια έμεινε εμβρόντητη και σιωπηλή για λίγη ώρα...

«Για τα παιδιά σας λυπάμαι...», ψέλισσε θλιμμμένη. «Τα παιδιά μας θα ζήσουν στον παράδεισο που θα γίνει η γη μετά από όλα αυτά που θα συμβούν, αρκεί να περάσουμε τώρα την μπόρα» της είπα αισιόδοξα και χαμογελώντας. Την είδα πάλι δεν βολευόταν... «Και τότε τι τα κάναμε όλα αυτά;» είπε δείχνοντας την επιχείρησή της, το πιο σπουδαίο κομμάτι της περιουσίας της. «Τι σημασία έχει αυτό; Το θέμα είναι ότι τα παιδιά μας και τα εγγόνια σου, θα ζήσουν τόσο άνετα όσο δεν μπορείς να φανταστείς!» της είπα ξανά. «Η ζωή θα γίνει πολύ εύκολη και ο κόσμος θα στραφεί κυρίως προς την ψυχοπνευματική του ανάπτυξη» συμπλήρωσα.

Ένα αίσθημα ματαιότητας την κατέκλεισε... Ήταν...

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ...

Πίσω στην ύπαιθρο - πίσω στον Θεό

Η προ-προηγούμενη γενιά, η γενιά των παππούδων μας, ζούσε στην ύπαιθρο. Ασχολούνταν με γεωργικές και κτηνοτροφικές δουλειές όπως ζούσε ο κόσμος για χιλιάδες χρόνια, σαν δωριείς. Η ζωή τους ήταν δίχως καβάντζες και προσανατολισμένη στην απλή επιβίωση. Ζούσαν με πολύ κόπο κι ιδρώτα αλλά χωρίς άγχος. Το τραγούδι και το χαμόγελο ήταν στα χείλη όλων. Την Κυριακή κανείς δεν δούλευε και πήγαιναν στην Εκκλησία.

Σε μια συζήτηση που βρέθηκα με ανθρώπους της γενιάς των γονέων μας, την γενιά της μεγάλης αλλαγής δηλ. ανθρώπους που εγκατέλειψαν την ύπαιθρο και την παραπάνω ζωή, για ένα καλύτερο αύριο, δηλαδή ανθρώπους που ήρθαν στις πόλεις και οι οποίοι ήταν σκληροί με την σημερινή γενιά, προσπάθησα να τους εξηγήσω ότι αυτοί οι ίδιοι καταστρέψανε την Ελλάδα και καλό είναι να είναι πιο επιεικείς απέναντι στην γενιά των παιδιών τους στην οποία παρέδωσαν καμένη γη. Μάταια όμως...

Κι όμως! Ο παλιός τρόπος ζωής στην ύπαιθρο είχε μία σταθερά : απαιτούσε σε κάθε τι, να βάλει το χέρι του ο Θεός για να αποδώσει καρπούς κάθε ενέργειά σου. Έσπερνες τον σπόρο όμως έπρεπε να κάνει καλό καιρό ο Θεός για να πάρεις καρπό. Είχες τα ζωντανά σου όμως έπρεπε να φυλάξει ο Θεός να μην κολλήσουν καμιά αρρώστεια και αποδεκατιστούν. Έριχνες τα δίχτυα σου κι έπρεπε πάλι ο Θεός να βάλει το χέρι Του να έχεις καλή ψαριά. Σε κάθε τι η ανάγκη να βάλει ο Θεός το χέρι Του ήταν επιτακτική...

Ερχόμενοι όλοι αυτοί στις πόλεις και...

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ...